مؤلّف گويد : شاهد براى رفع به ضمّه در كلمه « ذكر است كه بنابر مبتداء بودن مرفوع مىباشد . و شاهد براى جرّ به كسره در كلمه « اللّه » است كه بنابر مضاف اليه بودن مجرور گشته است . و شاهد براى نصب بفتحه دركلمه « عبد » است كه بنابر مفعول بودن منصوب شده . سپس مصنّف گويد : و بواسطه سكون جزم بده . شارح گويد : مانند : لم يضرب . مؤلّف گويد : شاهد در يكون باء است كه بواسطه « لم » جازمه پيدا شده . پس از آن مصنّف گويد : و غير آنچه ذكر شد از مذكورات نيابت مىكند . مؤلّف گويد : مقصود اعراب بحروف است كه از اعراب بحركات نيابت مىكنند چنانچه واو از ضمّه و ياء از كسره در مثاليكه مصنّف ذكر نموده نيابت كرده‌اند و آن اينست : جاء اخو بنى نمر . شاهد در « اخو » و « بنى » است كه « واو » در « اخو » علامت رفع و « ياء » در « بنى » علامت جرّ مىباشد . سپس شارح گويد : مصنّف شروع نموده به بيان مواضع نيابت و مىگويد :